7 Numara Forum (Yedinumara.net)

[tesseract]

MEVLANA...

BUGÜN AHMED BENİM

Bugün Ahmed benim, ama dünkü Ahmed değil.
Bugün anka benim, ama yemle beslenen kuşcağız değil.

Enel'hak kadehiyle bir yudum içen sızdı Tanrılık şarabından.
Şişelerle, küplerle içtim ben, sızmadım, ben, sultanların aradığı sultan.

Ben hâcetler kıblesiyim , gönlün kıblesiyim ben.
Ben cuma mescidi değilim, insanlık mescidiyim ben.

Ben saf aynayım, sırım dökülmemiş, paslanmamışım.
Ben kin dolu bir gönül değilim, Sinâ dağının gönlüyüm ben.

Üzüm sarhoşluğu değil benim sarhoşluğum, benim sarhoşluğumun sonu yok.
Tarhana çorbası içmem ben, can yemeği yerim, içerim can şerbeti.

İşte sarttı seni bir gümüş bedenlinin özlemi. Altın haline geldin artık.
Sen altına âşıksın, altın benim rengime âşık.

Gönlü saf sûfiyim ben, benim tekkem âlem,
medresem dünya benim. Değilim abalı sûfilerden.

İster yakarış eri ol sen, meyhane eri istersen, bundan sanki ne çıkar?
Yok cumartesiymiş, yok cumaymış, bence ne farkı var?

Gerçeğin tadını alan er ne altına aldırış eder,
ne kalendar tacına bakar. Ne tasası vardır, ne kini.

Ey Tebriz´li hak Şems ! yüzünü göstermediysen sen,
yoksul çaresiz kalırdı kulun; ne gönlü olurdu, ne dini.

eminim pek çoğunuz duymamışsınızdır bu şiirini Mevlana'nın !

[tesseract]

ben seni sevdim mi?

ben seni sevdim mi? sevdim, kime ne
tuttum, ta icime oturttum seni
aldim, oksadim saclarini, optum
ictim yudum yudum guzelligini

ben seni sevdim mi? sevdim elbette
bendeydi ozlemlerin en korkuncu
cildirirdim sen ne kadar uzaksan,
ask degil, hic doymayan bir seydi bu

ben seni sevdim mi? sevdim dogrusu
sevdikce tamamlandim, butunlendim
biri vardi aglayan gecelerce
biri vardi sana tutkun; o bendim

ben seni sevdim mi? sevdim en buyuk
en solmayan guller acti icimde
omrumu degerli kilan bir seydin
sen benim bozbulanik gencligimde

ben seni sevdim mi? sevdim, oyle ya
bir cizgiye vardim seninle beraber
ve bir gun orada yitirdim seni
ben seni sevdim mi? sevdim, ya sen beni?

ümit yasar oğuzcan...

[emc_n]

[emc_n]

GERÇEKTEN SEVMEK

O durmadan kaçıyor;
sen ardından gitmiyorsan;

o günün her saatinde saklanıyor,
sen yollara düşüp deli divane aramıyorsan;

o sana acıların en büyüğünü tattırıyor,
sen bundan en yüce hazzı duymuyorsan;

boşuna aldatma kendini,
onu sevmiyorsun demektir.

Elindeki içki kadehinde,
dudağındaki sigarada ,
okuduğun kitapta,
mırıldandığın şarkıda,
söylediğin şiirde,
gördüğün rüyada
ve yaşaman için
ciğerlerine doldurduğun havada
o yoksa;
Onun vazgeçilmezliğini anlamamışsan;
onu sevmiyorsun demektir.

Renkler onunla değerlenmiyorsa,
örneğin onsuz kırmızı kırmızılığının,
mavi maviliğinin farkında değilse,
beyaz yalnız o giydiği zaman
güzelliğini haykırmıyorsa,
sabahları onu görünceye kadar
güneş doğmuyorsa
ve onsuz gökyüzü geceleri
aya, yıldızlara
hasret değilse
onu sevmiyorsun demektir.

Sokakta gördüğün her yüzde
ondan birşeyler aramıyorsan,
güzel bir manzara,
hüzünlü bir musiki onu hatırlatmıyorsa,
uykudan uyandığın zaman
yaşamakta olduğundan önce
onu hatırlamıyorsan,
omuzlarına dökülmüş saçları,
bir sis perdesinin ardında
her zaman gülen,
ışık saçan gözleri
aklına gelmiyorsa,
durup durup avuçlarının
sıcaklığını özlemiyorsan;
Onu sevmiyorsun demektir.

Dünyada yaşıyan öteki insanların
senin için hala bir değeri varsa,
ona karşı tutumunu
toplumun köhne ve manasız
kurallarına göre ayarlıyorsan
ve açık açık
sanki var olduğunu haykırırcasına
sevgini söylemiyorsan;
Onu sevmiyorsun demektir.

Yok o senin için
herşeyden değerliyse,
gözünü yumduğun anda
onu görebiliyorsan,
o bütün şarkılarda,
bütün şiirlerde,
bütün resimlerde ise,
ona muhtaç olduğunu
söylemekten utanmıyorsan,
senin içten ve büyük sevgine
karşılık vermiyeceğinden
korkmuyorsan,
bütün bencil duygularından
sıyrılabilmişsen
onun için herşeyi,
ama herşeyi yapacak gücü
kendinde buluyorsan,
her hali sana
ayrı ayrı güzel geliyorsa,
karşısında kendini
bir çocuk gibi hissediyorsan,
istediği anda onun için
ölebileceksen,
onun için yaşıyorsan
ve yine onun için
bildiğin bilmediğin
bütün düşmanlıklara
karşı koyabileceksen,
o her geçen dakika
sende biraz daha büyüyorsa
ve kendi kendine bile
çok sevdiğini bütün
samimiyetinle,
inanmışlığınla
itiraf edebiliyorsan,
bir gün o seni hiç,
ama hiç sevmediğini söylese bile,
senin sevginde azalma olmayacaksa
ve ölünceye kadar onu aşkların
en ölümsüzü ile sevebileceksen;
işte o zaman
onu seviyorsun demektir.

O sana sevmeyi,
gerçek aşkı öğretti.
Sen onu hep sevecek
ve sevilmenin mutluluğunu tattıracaksın.

O, hiç sen olmasan bile,
seni bir parça sevmese bile...

(ümit yaşar oğuzcan)
_________________

[tesseract]

ümi,t yaşar oğuzcan iyi yazıyor değilmi ...
bence birde ceyhun yılmaz 'a bakın ...
http://www.Antoloji.Com/ceyhun_yilmaz




Çocukluğum

Ve en çok seni özledim ben.
Karşı komşunun sokağa çıkacağı zamanı beklemeni.
Her teyzeyi annen gibi sevmeni.
Sanki ayıpmış gibi kimselere söylememeni.
Ve o bisikleti ilk gördüğünde koşuşunu.
Yağmurlu bir günde annenin elinden yediğin ekmeği.
Islanan sokaklara bakıp duygulanmanı.
Yaz akşamlarında oturduğun kaldırımı.Seni bir kez daha görmek isterdim...
hiç konuşmadan..
kısa pantolonlu siyah beyaz halini..
bir lokma boyunu..
diz çöküp yere sımsıkı...ama çok sıkı
sarılmak sana..
gözyaşlarımı omuzlarına bırakıp gitmek istiyorum şimdi
sana kim olduğumu söylemeden...arkama bakmadan
ağladığımı sana göstermeden
seni çok özledim
ama çok özledim
çocukluğum! !

[ysmo]

BEN SANA MECBURUM !



Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
Bu şehir o eski İstanbul mudur?
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor
Sokak lambaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum, sen yoksun!

Sevmek kimi zaman rezilce korkudur
İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur
Tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Kimi zaman ellerini kırar tutkusu
Birkaç hayat çıkarır yaşamasından
Hangi kapıyı çalsa kimi zaman
Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatihte yoksul bir gramafon çalıyor
Eski zamanlarda bir Cuma çalıyor
Durup köşe başında deliksiz dinlesem
Sana kullanılmamış bir gök getirsem
Haftalar ellerimde ufalanıyor
Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem
Ben sana mecburum, sen yoksun!

Belki Haziranda mavi benekli çocuksun
Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor
Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden
Belki Yeşilköy'de uçağa biniyorsun
Bütün ıslanmışşın tüylerin ürperiyor
Belki körsün kırılmışsın telâş içindesin
Kötü rüzgâr saçlarını götürüyor.

Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Bu kurtlar sofrasında belki zor
Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Sus deyip adınla başlıyorum
İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin
Hayır başka türlü olmayacak
Ben sana mecburum bilemezsin...


Attila İLHAN

İşte bu da benim "EN'im"
_________________
Güzel anılar güzel filmlere benzerler,konularını unutsanızda başrolü oynayanları unutamazsınız...

[TANJUACI]

Defalarca başka başka başlıklarda tekrarlanmış bir şiir...ÇOK GÜZEL
.Tesekkürler
Atilla İlhanı özlüyoruz sanırım Özlemeyen varmı???
_________________

[hatice]

SEN, BEN, O

Her ben, dolaylı bir şekilde bir seni anlatış, bir senden yakınıştır.
Çünkü benim yerim seninle onun arasındadır.
Ve o değildir bana yakın olan, sensin.
Ben ben olsam dilbilgisi kitaplarındaki tekil şahıs zamirlerini şu
sıraya göre düzenlerdim.
Sen, ben, o!
Başta sen gelir, çünkü ben diye bir şey yok sen olmadıkça.
Her ben, benliğini senle anlar

Behçet Necatigil

[mihrî]

Peek güzel şiirleri aktarmışsınız arkadaşlar, pek güzeller.

Okurken çok duygulandığım şiirlerden birini de ben aktarıyım.

BEBEKLERİN ULUSU YOK

İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu
Bebeklerin ulusu yok
Başlarını tutuşları aynı
Bakarken gözlerinde aynı merak
Ağlarken aynı seslerin tonu

Bebekler çiçeği insanlığımızın
Güllerin en hası, en goncası
Sarışın bir ışık parçası kimi
Kimi kapkara üzüm tanesi

Babalar çıkarmayın onları akıldan
Analar koruyun bebeklerinizi
Susturun susturun söyletmeyin
Savaştan yıkımdan söz ederse biri

Bırakalım sevdayla büyüsünler
Serpilip gelişsinler fidan gibi
Senin benim hiç kimsenin değil
Bütün bir yeryüzünündür onlar
Bütün insanlığın gözbebeği

İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu
Bebeklerin ulusu yok
Bebekler, çiçeği insanlığımızın
Ve geleceğimizin biricik umudu...

Ataol Behramoğlu

[hüzünlü yüz]

../...
her türlü ayıbı ayak sesinden tanırdım bir zamanlar
tövbe edenleri görüp gülerdim bir zamanlar
ayıbı bir yana atıp da ayıptan bahsedenler görürdüm
sofu kimliğiyle insanlık -müsveddeliği- edenler görürdüm
kör gözüme parmak girdi.
bırakıp kendimi, gittim
anladım ki adetim farklılaşmalı
kederimi de değiştirdim sonra
nerde dedim o saatlerce sohbet edebileceğim gönül feyzim
anılarımı da yakıp, bırakıp gittim çocukluğumu
gitmeleri öğretti ilkin hüzün, elem güzel geldi
acıların gömü olduğunu, değerini çekerken değil
duvardaki resimlere bakıp da dalıp gittiğimde
sigara içmek için kendimi zorladığım yerlerde
kapımdaki asılı hüznü giyinip gittim her şeye
her şeyden gitmek için ayak seslerimi de değiştirdim
tanınmayacak ne varsa edindim, bu gün kendimi tanımıyorum diyenlere
şimdi hangi beni tanıtayım diye düşünen o zamanki ben yok artık
Söz, küfrana düştü.
susmanın ve bilakis dinlemenin adeti üzerine
'Her şeyin bir adabı var!' diyen üstadın kalemiyle
giymediğim o oruç, taşımadığım o namaz
cebimden çıkardım önce nefsimi,
köprü altlarını terk ettim, sıfır noktasındaydım
birlikte yazılan tüm ne varsa, her sözü
önce şiirleri -ıslıkları -seslenişleri
gittim gidebilmek uğrumda ne varsa
bir türkü söyleyip ellerim cebimde
ayak seslerimi de değiştirdim, tanımasın kimse
kapımı kıranlar, penceremi taşlıyanlar vardı bir zamanlar
şimdi hepsinin yüzünde bir gölgeyim
yüzlerinde hüzünden gölgeler yarattım
yüzlerindeki hüzünden gölgelerim
yüzlerindeki hüzün yüzündendi, benden sandılar..
bilmediler, bilemezler demiyorum.. kimim ki ben
bir avuç toprak olabilmek için daldığım suda boğula bilen
su 'da yosun /su 'dan yoksun olanım.
tırnak izini dere yatağı sanır, aldanır
su da bile kavrulur yanarım.
...
_________________
tutuşmuş bin/bir tümcenin kalbiyim; sözlerimden başka vasiyetim ve servetim yoktur!

[_3ira_]

Bakmayın gülümsediğime, yalancıktan
Bakmayın sevindiğime, yalancıktan
Bakmayın iyi olduğuma, o da yalancıktan...
O kadar yalan yaşıyorum ki hayatı,
Topuklarıma kadar bulaşmışım yalana
Hayallerim yalan, fikirlerim yalan
Sözlerim yalan, duyduklarım yalan
Bakışlarım yalan
Sen yalansın, ben yalanım
Ölüm bile yalan...

Çocuklar arkamdan koşuyorlar, şarkı söylüyorlar elleriyle tempo tutarak
-Yalancı yalancı sana kimse inanmaz, yalancı sözüne kimse kanmaz...
_________________
!
!
!
06 vatan --- 34 mekan --- 61 yalan